Als je met Anna terugkijkt, zie je vooral hoe ver ze is gekomen. Van crisisopnames in haar vroege jeugd tot steeds meer zelfstandigheid in onze groepswoningen. Het is een veelbewogen traject geweest en nu wacht de volgende stap. Eind april verhuist ze naar een eigen Weer Thuis-woning en na de zomer gaat ze studeren. “Ik ben er echt aan toe,” vertelt ze. “En ik heb aan mezelf bewezen dat het beter kan.”
Een lange weg met bijzondere ontmoetingen
Op de middelbare school droomde Anna van een opleiding werktuigbouwkunde. Maar het leven kwam op haar pad. Al in de brugklas kwam ze terecht bij de GGZ en van haar twaalfde tot haar zeventiende volgden meerdere opnames op crisis- en open afdelingen.
Tijdens een van die opnames ontmoette Anna iemand die veel voor haar zou betekenen: een ervaringsdeskundige.
“Hij begreep me op een manier waarop anderen dat niet konden,” zegt ze. “Hij triggerde iets in mij. Toen dacht ik: als ik er ooit klaar voor ben, wil ik dat ook gaan doen.”
Dat zaadje bleef jarenlang liggen, maar het ontkiemde uiteindelijk wél en een stage ervaring met mensen mensen met een beperking vond ze ook erg leuk. Inmiddels weet ze wat ze wil gaan doen: Social Work studeren aan Avans Hogeschool in Breda.
“Je kunt er heel veel kanten mee op,” vertelt Anna. “En ik vind mensen en hun denkwijzen ontzettend interessant. Van mezelf ben ik best sociaal en ik kan me goed inleven. Het spannendste vind ik of ik straks het leven op school en thuis goed kan balanceren.”
Steun vinden én leren vertrouwen
Anna woont nu bijna 2,5 jaar bij Het Werkt. Eerst in een Beschermd Wonen-locatie, later in een Begeleid Wonen-locatie.
De begeleiding heeft haar geholpen op momenten dat het nodig was. “Wat ik zo fijn vond, is dat het heel divers was,” vertelt ze. “Soms had ik iemand nodig die me hielp met het huishouden, later weer iemand die met me ging wandelen. En als er iets met de gemeente geregeld moest worden, keek er iemand met me mee. Altijd was er wel een steuntje in de rug, of gewoon iemand om mee te kletsen.”
Daarnaast lukt het Anna inmiddels om al meer dan een half jaar nuchter te blijven. Ze volgt het programma van Cocaine Anonymous en dat vraagt moed én doorzettingsvermogen.
“Ik ben daardoor wel veel vrienden kwijtgeraakt,” zegt ze eerlijk. “Maar ik ga werken en straks studeren. Dan ontmoet je ook weer nieuwe mensen.”
Een tip van Anna aan de begeleiding
Anna draagt de begeleiding een warm hart toe, maar heeft ook een waardevolle boodschap:
“Kijk alsjeblieft om naar de mensen die je minder ziet. De cliënten die met de ramen dicht zitten en geen praatje komen maken. Dat was ik ook, in een periode waarin ik me heel slecht voelde en alle contact uit de weg ging. Soms verbloemen mensen veel maar daar kan veel achter schuilgaan zoals de angst voor afwijzing of voor mensen die te dichtbij komen. Daar moet je doorheen proberen te prikken.”
Ook vindt ze de laagdrempelige gezamenlijke activiteiten die aangeboden worden erg belangrijk: “Je kunt echt met leuke kleine dingen al iets betekenen. Een potje voetballen, samen schilderen. Vooral voor mensen zonder dagbesteding kan dat heel waardevol zijn.”
Vriendschappen, valkuilen en groei
Het groepswonen bracht voor Anna zowel positieve als lastige ervaringen.
“Ik heb leuke contacten gehad, zoals samen muziek luisteren of rummikub spelen bij elkaar op de kamer, maar iedereen zit hier wel met een verhaal. En ik vond het dan wel eens lastig om nee te zeggen tegen dingen die niet goed voor me zijn.”
Op haar huidige locatie voelt ze meer rust en zelfstandigheid.
“Ik zie dat anderen hier vriendschappen voor het leven maken en dat is mooi. Maar omdat ik nu nuchter ben, doe ik aan sommige dingen niet meer mee.” Uitgaan slaat ze voorlopig bijvoorbeeld nog over. “Misschien later weer. Nu wil ik mijn halfjaar clean echt niet weggooien.”
Toekomstperspectief
Anna straalt wanneer ze vertelt over haar toekomst en het inrichten van haar eigen woning. Maar nog het meest als ze vertelt hoe zeer ze toe is aan de volgende stap. Ze mag trots zijn op waar ze nu staat. “Ik begon echt met dat ik mijn kamer nauwelijks uitkwam en heel ongelukkig was. Toen ben ik vooral gaan ‘levensgenieten’, misschien iets te veel. Blowen, drinken… ik deed niks meer met school of werk. Maar nu gaat het goed. Ik werk, ben nuchter, heb de 21+ toets gehaald en ga straks studeren. Ik ben echt toe aan de volgende stap.”
Naast studie en werk heeft Anna weer ruimte voor hobby’s: schrijven, lezen, sporten én misschien zelfs weer schaatsen. “Vroeger was ik daar heel goed in. Wie weet pak ik het weer op.”
Trots
Bij Stichting Het Werkt zijn we enorm trots op Anna. Op hoe ver ze gekomen is, de stappen die ze zet en de mooie basis die gelegd is voor haar toekomst.
Maar wat we ook superbijzonder vinden? Dat ze – net als veel van onze collega’s – heeft gekozen voor het vak van sociaal werk. Om haar ervaringen door te geven, zowel waar het lastig was, als wat haar in haar proces geholpen heeft en nog veel meer. Een mooier compliment kunnen wij ons haast niet wensen. Wat een aanwinst gaat die later zijn!