Van zaterdag 28 maart tot en met zaterdag 4 april 2026 is het weer Autismeweek, met als thema ‘rust’. Die week zijn er door het land verschillende bijeenkomsten en wordt er voorlichting geven. Want pas wanneer we mensen met autisme wat beter leren begrijpen kunnen we het verschil maken om mee te doen in de maatschappij.
Iemand die hier zelf ook voorlichting over gaat geven aan toekomstig sociaal werkers is onze cliënte “Keiko” (niet haar eigen naam). In de aanloop naar de autismeweek spreken we haar, aan een tafel vol zelfgemaakte handwerkjes. “Die helpen me om mijn emoties te reguleren,” vertelt ze terwijl ze een klein cadeautje overhandigt. Zelfs tijdens een operatie mocht haar zelfgemaakte fidget toy mee de OK in. Het is een vorm van rust en steun in stressvolle situaties.
De weg naar de juiste diagnose
Pas op haar 45e ontdekte Keiko dat ze autisme heeft. Daarna zocht ze actief kennis op, onder andere bij thema-avonden van de Nederlandse Vereniging voor Autisme. Zo leerde ze beter onderscheiden wat bij haar autisme hoort en wat juist typisch Keiko is.
Bij Stichting Het Werkt krijgt Keiko begeleiding van Floor en Carlo.
Floor: “In de begeleiding van iemand zoals Keiko, met autisme, ligt de focus op structuur, duidelijkheid en voorspelbaarheid. Samen kijken we bijvoorbeeld naar dagplanning, omgaan met prikkels en het voorbereiden op afspraken of veranderingen. Een vertrouwensband is daarbij essentieel. Door rustig, duidelijk en consequent te communiceren voelt de cliënt zich veilig en begrepen. Ons doel is om Keiko te ondersteunen in haar dagelijks leven, zodat ze stap voor stap meer zelfstandigheid, rust en overzicht ervaart.”
Een leven vol zoeken, vallen en opstaan
Als kind droomde Keiko ervan handwerklerares te worden, maar haar loopbaan liep anders. Tijdens haar studie en in jaren daarna voelde ze dat er “iets niet klopte”. Ze kreeg uiteenlopende diagnoses, maar niet de juiste.
In haar werk liep ze tegen overbelasting aan en ze kwam op verschillende momenten in de WAO terecht. Juist toen haar autisme eindelijk werd herkend, brak ze haar been. Zes weken aan huis gekluisterd merkte ze voor het eerst rust. “Ik besefte dat ik jarenlang aan het overleven was.”
Er volgden weer nieuwe trajecten, vrijwilligerswerk en uiteindelijk een plek bij dagbesteding ARTenZO van Amarant. Hoewel ze qua niveau veel te hoog is eigenlijk, voelt ze zich daar wél op haar plek. Ze legt er anderen graag dingen uit — iets waar ze zichtbaar van opbloeit.
Hoogbegaafdheid als ontbrekend puzzelstuk
Anderhalf jaar geleden ontdekte Keiko dat ze ook hoogbegaafd is. “Carlo liet me de betekenis van mijn IQ opzoeken. Sindsdien vallen er opnieuw puzzelstukjes op hun plek.” Deze combinatie – autisme én hoogbegaafdheid – verklaart veel van haar eerdere worstelingen.
Lesgeven vanuit ervaring
Binnenkort spreekt Keiko studenten Social Work aan Avans Hogeschool. Haar boodschap aan toekomstige hulpverleners:
- Heb geduld. Iemand die al veel trajecten heeft gehad, vertelt niet alles meteen.
- Bouw een relatie op. Dat kost tijd, aan twee kanten.
- Durf jezelf te laten zien. Dat geeft veiligheid.
- Wees niet te sturend. Help cliënten zélf keuzes te maken.
Keiko heeft ook een tip voor andere cliënten: “Blijf open, ook als je al veel mensen gesproken hebt, Er zijn écht goede hulpverleners. Je staat er niet alleen voor.”
In het ziekenhuis merkte ze hoe kleine aanpassingen veel kunnen doen. “Als mensen uitleggen wat ze gaan doen, geeft dat rust. En dat ik mijn fidget toy mee mocht nemen, zelfs de inslaapkamer in, hielp enorm.”
Dromen voor de toekomst
Keiko werkt vooral aan innerlijke rust. “Positieve en negatieve spanning voelen voor mij hetzelfde. Als ik niet oplet, verandert spanning in angst. Ik wil leren dat beter aan te voelen.”
Handwerken is haar manier van opladen. Ook energie geven aan anderen, door iets uit te leggen of creatief bezig te zijn, werkt positief. Ze ontdekt zelfs dat ze soms kan opladen in gezelschap — iets wat ze vroeger wellicht nooit had gedacht.
Keiko’s verhaal laat zien hoe waardevol het is om jezelf steeds beter te leren begrijpen, ook als een diagnose pas later komt. Met de juiste steun vindt ze stap voor stap meer rust. Haar openheid en zéker ook haar doorzettingsvermogen maken duidelijk dat ieder mens zijn eigen puzzel heeft, waarvan de stukjes soms pas later op hun plek vallen. Geduld is daarbij het sleutelwoord.
Lees ook: Hoe is het nu met… Floor?